Hiszpania

Półwysep Iberyjski

Miasta Pólwyspu Iberyjskiego przechodzily odmienne koleje losu. Wielkie osrodki muzulmanskie tracily mieszkanców, miasta chrzescijanskie wzrastaly, czasem w spektakularny sposób (jesli chodzi o wspólczynnik wzrostu, bo wzrost ten wygladal mniej spektakularnie w liczbach bezwzglednych). Byly wyjatki od tej reguly. Dawne miasta muzulmanskie, Toledo i Lizbona, mialy pod koniec XIII w., odpowiednio, dwu- i trzykrotnie wiecej ludnosci niz przed zdobyciem ich przez chrzescijan. Najwiekszy wzrost odnotowala Barcelona, która z kilkutysiecznej osady zamienila sie w piecdziesieciotysieczne miasto. Wymiana handlowa w chrzescijanskiej Hiszpanii nadal nie miala wielkiego zasiegu i dotyczyla zupelnie podstawowych lokalnych produktów. Zwiekszylo sie rybolówstwo, zarówno ze wzgledu na zdobycie miast polozonych na wybrzezu, jak i celowa polityke wladców (rozbudowa portów pólnocnej Hiszpanii). Opanowanie ziem muzulmanskich umozliwilo wieksza wymiane produktów rolnych pomiedzy pólnoca i poludniem Hiszpanii, dotyczylo to takze dawnych obszarów chrzescijanskich, które mogly wykorzystac najdogodniejsza w komunikacji droge wodna, czyli Ebro. Produkty rzemiosla, którymi handlowano na szersza skale, pochodzily z tych samych centrów produkcji, co w czasach dominacji muzulmanskiej. Powoli miasta chrzescijanskie zaczely konkurowac z tymi tradycyjnymi osrodkami. Prym w tym wzgledzie wiodla Barcelona, gdzie wytwarzano tkaniny i zbroje, oraz Segowia. Od konca XIII w. najwazniejszym centrum handlowym Hiszpanii zaczely sie stawac targi w Medina del Campo.